Teksten : SUGARFREE
ALEXANDRA CROUWERS (NL)
EVERT DEFRANCQ (B)
NICK ERVINCK (B)
CHRISTOPHE FLORE (B)
PETER MORRENS (B)
LEOPOLD VAN DE VEN (NL)
ANNE VERNIMMEN (B)
ANE VESTER (DK)
DONATO WHARTON & ANITA LEIB (UK) & (R)
JUDITH WITTEMAN & REBECCA SAKOUN (NL) & (NL/USA)
Groepstentoonstelling / Group exhibition
ALEXANDRA CROUWERS
Het werk van Alexandra Crouwers is een zoektocht naar een
bevreemdende maar tegelijk geloofwaardige mengvorm tussen
realiteit en fictie (in het filmgenre genoeglijk bekend als
science-fiction, hoewel die term voor haar de lading niet
dekt). Geleidelijk is haar aandacht hierbij verschoven van
een eerder narratieve benadering naar een meer abstracte vorm
waarin lichtvlekken en kleur een steeds grotere rol spelen.
Haar experimenten met klassieke thema's als landschappen en
portretten tonen zowel de gelaagdheid van het fotografisch
beeld als de digitale beeldbewerking die ze er op toepast.
Behalve als 2D werken (foto's en prints) presenteert Crouwers
haar beelden als installaties (dia- en/of videoprojecties)
waarvan subtiele manipulaties van het ruimtelijk licht mee
de oneigenlijke sfeer bepalen.
EVERT DEFRANCQ
Evert Defrancq's recente werk kan worden opgevat als een onderzoek
naar het wezen van schetsen. Elke schets - stilstaand of geanimeerd
- is een spektakel op zich, met een sterke, suggestieve dynamiek
en een uitgesproken verhalend karakter. Met brio vertolkt
Defrancq een fijnzinnig pallet van emotionele en sensuele
ontwikkelingen die de kijker zacht confronteren met kleine
bouwstenen van zijn eigen psychologie.
In de projectie 'Animatie #3: In Walked Bud'(2004) zie je
hoe het plezier van het tekenen van een krabbel of een streepje,
een netwerk van relaties en bewegingen kan oproepen. De lijnen
van de tekening worden niet opgestapeld tot een stilstaand
geheel maar schrijden op het witte blad choreografisch verder,
op zoek naar steeds wijzigende verhoudingen en verstrengelingen.
In 'Animatie #4' (2005) verkent Defrancq met gelijkaardige
eenvoudige basiselementen de derde dimensie. De kijker wordt
geabsorbeerd door een vivarium van lijnstukken en mikadostokjes:
een parallelle wereld die zich niet alleen voor de toeschouwer
ontvouwt, maar mogelijk ook nog tot ver achter hem uitdijt.
Zonder nood aan enige montage, volgen de scenes elkaar naadloos
op met het uitgekiende ritme van een strak gefilmde Hollywood
sequentie. Inleving met deze niet-figuratieve achtervolgingsscenes
is dan ook gegarandeerd.
NICK ERVINCK
Nick Ervinck werkt aan een oneindig uitdeinend archief van
vormen waarin een interessante wisselwerking tot stand komt
tussen virtuele constructies en handgemaakte sculpturen. Digitale
beelden besmetten voortdurend de driedimensionele vormen en
omgekeerd. Ervinck gebruikt daarvoor een waaier aan uitdrukkingsmiddelen:
digitale prints, video, tekeningen en vooral sculpturale vormen.
In sugar-free toont Ervinck een aantal tekeningen en prints,
en twee sculpturen. De secure presentatie getuigt van een
continu proces van constructie, deconstructie en reconstructie
vanuit erg persoonlijk visie.
CHRISTOPHE FLORE
Christophe Flore maakt tekeningen. Ze zijn gemaakt terwijl
hij marketingconcepten ontwikkelt voor een reclamebureau.
Hij geeft ze dan ook de veelzeggende titel mee 'desktop graffiti'
en die twee woorden dekken perfect de lading. Ze vertellen
immers evenveel over de gladde marketingcontext waarin ze
zijn ontstaan, als over het existentiele buikgevoel van waaruit
ze zijn getekend. Ook de obsessieve reeksopzet en de eenvormige
stijl waarin deze desktop-droedels geproduceerd werden, bevestigen
die marketingachtige indruk. Nog voor de buitenwereld er lucht
van krijgt, zijn ze door Flore als het ware aan de lopende
band geproduceerd en van een merknaam voorzien.
Bijna de volledige tekeningenreeks is opgehangen aan de vrouw
als alom aanwezige maar altijd onbereikbare muze. In Christophe
Flores geval heet ze echter simpelweg Tina. Met een zelden
geziene obsessie probeert hij al tekenend, schetsend en kribbelend
Tina's ware identiteit uit te spitten. In sugar-free ontwikkelt
hij een ruimtelijke presentatie van zijn tekeningen.
LEOPOLD VAN DE VEN (NL)
In zijn tekeningen, objecten en collages gaat van de Ven op
zoek naar een zintuiglijke confrontatie, naar vormen die zich
schrap zetten en zo zichtbaarheid geven aan de ruimte. Zijn
werk is een stellingname tegenover de ruimte.
In sugar-free toon hij naast enkele tekeningen, Monococq 2
, een architecturale sculptuur in hout en polystyreen (330
x 210 x 270 cm). De term 'monococq' komt uit de wereld van
de racewagens en refereert naar de cocon waarin de piloot/bestuurder
zit.
ANE VESTER (DK)
Kleuren nemen een belangrijke plaats in in het beeldend werk
van Ane Vester. In het begin zocht ze naar kleuren in combinatie
met bepaalde objecten, later bleef alleen de kleur en de daarmee
verbonden herinnering.
Voor sugar-free maakte Vester een 100-tal dia's van wat op
het eerste gezicht voorwerpen of structuren uit onze dagdagelijkse
omgeving zijn. Na verloop van tijd beginnen die dingen zich
meer en meer te onderscheiden door hun kleur, maken ze zich
los van hun context. De impliciete hierarchie waarvan ze getuigen
vervalt en maakt plaats voor een haast abstracte waarneming.
Ane Vester geeft haar manier van kijken vorm in een ritmische
diapresentatie.
ANN VERNIMMEN
Het project rust-roes is ontstaan uit een behoefte aan een
'opheldering' omtrent een zekere 'beeldchaos' die de mediamaatschappij
om zich heen verspreidt.
Vernimmen geeft haar onderzoek verinnerlijkt en geconcentreerd
weer in een geordende verzameling dia-materiaal, docu-materiaal,
bewerkte kranten, bewerkt fotocopies, schilderijen.
Voor haar functioneren deze verbeelde resultaten niet als
romantische ideaalvormen. Ze willen geen esthetiserende afleidingen
zijn, maar eerder kunstzinnige, vastberaden remedies, breekpunten,
die revolteren tegen de vanzelfsprekende, conventionele stroom
aan informatie.
DONATO WHARTON (UK)
ANITA MARIA LEIB (R)
Trabanten is een samenwerkingsproject tussen muzikant/componist
Donato Wharton en beeldend kunstenaar Anita Maria Leib.
Wharton maakt contemplatieve muziek voor een individuele luisteraar.
Hij heeft lang gezocht naar een alternatief voor het club/concert
circuit als presentatievorm. In die zoektocht vroeg hij beeldend
kunstenaar Anita Leib beelden te selecteren die naar haar
gevoel goed zouden passen bij zijn muziek. Zo ontstond Trabanten.
Leib's visuele bijdrage in het project bestaat uit een digitale
collage van Duitse geidealiseerde berglandschappen. Men ziet
twee figuren in dit bevroren landschap ronddwalen, niet in
staat mekaar aan te raken, noch op te gaan in hun omgeving.
JUDITH WITTEMAN (NL)
REBECCA SAKOUN (NL/USA)
The Dialogue Box is een samenwerkingsproject tussen Judith
Witteman and Rebecca Sakoun.
Visueel houdt dit werk het midden tussen een biechtstoel en
een fotokabine. Voor beide kunstenaars functioneert deze 'private
ruimte', die ze telkens opstellen in een publieke context,
als een kader dat uitnodigt tot een (anoniem) gesprek, een
uitwisseling tussen bekenden of onbekenden.
Tijdens de opening van sugar-free plannen Witteman en Sakoun
een performance met gelijkaardige uitgangspunten.
SUGARFREE
Tentoonstelling / Exhibition Netwerk Galerij
01/05/05 > 04/06/05